روز سی ام هر چیز که راست و درست باشد، به نفع تو و دیگران خواهد بود. خداوند بهتر از هر کس می داند که چه چیز به تو شادی واقعی می بخشد. آیا یک گیاه می فهمد که باد، آن را تقویت می کند یا باران باعث رشد گل های زیبا می شود.
روز بیست و نهم برای عمل کردن از درونت فرمان بگیر. برای تفکر از درونت راهنمایی بجو. زیرا درک و آگاهی را باید دریافت کنی و نمی توانی خودت خلق کنی. زمین هنگامی گرم می شود که به سمت خورسید متمایل باشد.
روز بیست و هفتم سعی کن مثل ماشین خرابی که خاموش نمی شود، دائماً در حال عذرخواهی نباشی. با این کار توجه دیگران را به اشتباهاتت جلب خواهی کرد. تلاش کن که بهترین را انجام دهی. آن گاه لبخند بزن و حرکت کن. تنها خداوند کامل است.
روز بیست و ششم همواره از نعمتهایی که زندگی به تو بخشیده است، شاد باش و به خاطر آنچه که نداری گله مند نباش. ساختمان با سنگ هایی ساخته می شود که در دسترس اند، نه با سنگ های حیاط خانۀ دیگران.
روز بیست و پنجم هنگام مواجه شدن با مشکلی یادت باشد که حتماً راه حلی وجود دارد. زیرا هر چیز با جفتش به وجود می آید. بعد از هر سقوطی ، صعودی و بعد از هر شبی، روزی وجود دارد. ذهنت را روی راه حل ها متمرکز کن. برای بیرون آمدن از یک اتاق باید در را پیدا کنی، نه این که به دیوارها فکر کنی.
روز بیست و چهارم هنگام غلیان احساسات، هیچ تصمیم مهمی نگیر. در این صورت اشتباه خواهی کرد. اول درونت را آرام کن. ذهن مانند یک دریاچه است. هنگام غلیان احساس، دریاچه مواج است. دریاچه هنگامی نور ماه را منعکس می کند که آرام باشد.
روز بیست و سوم قبل از انجام هر کار مهمی، اول ببین چه احساسی نسبت به انجام آن داری. آیا آن کار را مهم می دانی؟ آیا واقعی به نظرت می رسد؟ آیا به دیگران کمک می کند؟
روز بیست و دوم عقاید را با حقایق اشتباه نکن. حقیقت مانند دانۀ بادام است، و عقاید پوستۀ آن دانۀ بادام هستند. اگر به دنبال حقیقت ِ هر چیز هستی، باید پوسته را بکنی، تا خود دانه را ببینی.
